حضرت امام جواد(ع):شخص او از دید آنان پنهان می شود و بردن نام او بر آنان حرام می گردد.

نام اصلی امام زمان همان نام رسول گرامی(ص) و کنیه ی او نیز مطابق با کنیه ی آن حضرت است.اما اخبار و روایات زیادی آمده است که بردن نام آن حضرت در محافل و مجالس حرام است و حتی در بعضی از آنها اشخاصی که از آن حضرت به این اسم در غیبت نام بردند تعبیر به  ملعون و کافر و امثال آن شده است و فقط شهرت آن حضرت به این نام و نشان مربوط به زمان ظهور آن نور الهی است.اما اینکه چرا در زمان غیبت نباید به این نام خوانده شود،علت آن چندان روشن نیست و خر یک از علماء دین در این باره توجیهی و وجهی به عنوان حکمت نقل کرده اند، اما آنچه مورد نظر است اینکه آن اما غائب ،مظهر اسماء خفی و باطنی خداوندعزّوجلّ می باشند و بسان خورشید در پس ابر ،وجود مطهّرشان از انظار خلق پنهان است و حتی نام آن عزیز نیز باید مخفی بماند.

نمیدانم این غیبت چیست؟آیا خداوند متعال این خفا را وسیله ی حفظ و حراست آخرین گوهر ذخیره ی  خویش قرار داده است؟یا سرّ دیگری در این نشان پنهان  است؟این هم چیزی است که بر ما مخفی است،پس بهتر آن است که مهر سکوت بر لب زنیم و فقط زیر لب اینچنین زمزمه کنیم :

"من به سر و آشکار شما ،حاضر و غائب شما  و اولین و آخرین شما ایمان دارم و در این باره همه چیز را به شما وا می گذارم."

تا زمانی که هرگاه و هر مقدار که ایشان صلاح بدانند،ما را بر اسرار خویش محرم شمارند و نسبت به آنها مطلع سازند.

ما معتقدیم که خداوند متعال و آفریدگار جهان هستی از هر جهت یگانه و بی همتاست. هیچ کدام از موجودات نظیر او نیستند،او همیشه بوده و هست و در آینده هم خواهد بود. او اول و آخر موجودات،دانا ،حکیم ،عادل،همیشه زنده،توانا ،بی نیاز،شنونده ی هر سخن و بیننده ی همه چیز می باشد.با آنچه که آفریده شدگان توصیف می شوند ،نمی توان خداوند توصیف نمود چون جزو موجودات ممکن  نمی باشد ،پس او نه جسم است ،نه دارای صورت و شکل و جوهر است و نه عرض. او وزن ندارد تا سنگین یا سبک باشد حرکت و سکون هم برایش متصور نیست،نه در مکانی جای می گیرد و نه زمان او را فرا می گیرد.نه می توان به وی اشاره نمود،همینطور هم نه شریک دارد ، نه شبیه و نه ضد،او رفیق و فرزند ندارد.هیچ کدام از موجودات مجرد و مادی هم شأن او نیستند و دیده ها نمی توانند او را ببیند ولی او دیده ها را می بیند.پس هر کس خدا را به مخلوقات شبیه کند ،یعنی برایش صورت و دست و چشم قائل شود،یا اینکه بگوید او به آسمان دنیا پایین می آید و یا معتقد باشد او به اهل بهشت مانند ماه شب بدر ظاهر می شود(اشاره به عقیده ی بعضی اهل سنت)آن شخص در اثر جاهل بودن به حقیقت ذات خداوندی به منزله ی کافر است. چون خداوند از هر نقصی مبرا و منزه است چنانکه امام باقر(ع) می فرماید:هر چیزی را که ما برای خداوند در ذهن خود تصور کنیم و به وسیله ی اوهام با دقیق ترین معانی هم تشخیص دهید او مانند خود شما مخلوق و ساختگی است به خود شما بر می گردد نه به خداوند.

ملاحظه میکنید که حقیقت خداوندی را با تعبیر حکیمانه ی خود از دسترس همه گونه علم و معرفت دقیق هم بالاتر برده است باز هم جزء کفار محسوب می شوند،کسانی که معتقدند خداوند روز قیامت برای مردم ظاهر می شود اگرچه به زبان قائل به جسم بودن خدا هم نداشته باشند.زیرا این جملات و الفاظ توخالی است و این قبیل اشخاص با توسل به ظاهر آیات متشابه قرآن کریم و یا بعضی از احادیث،فکر خود را جامد کرده و ادراک عقلی خویش را انکار نموده اند.لذا نتوانسته اند در ظواهر آیات قران با توجه به مفاد سایر آیات و احادیث،به اقتضای عقل  استدلال ، و رعایت قواعد،استعاره و مجاز،تصرف نموده معنای حقیقی آن آیات و جملات را دریابند.

حضرت امام صادق(ع):"و آخرین آنها،قیام کننده ی به حق ،باقی مانده ی خداوند بر زمین و صاحب الزمان و جانشین خدای رحمان است"

حضرت حجت بن الحسن (ع) را القاب متعددد و بسیاری است که بیش از چهارصدتای آن از فراز شاخسار ادعیه و زیارات برگرفته و جمع آوری شده است.بعضی از این لقب ها القابی است که خداوند متعال او را به این لقب ،معرفی نموده است مانند لقب پاک قائم که از احادیث معراج چنین استفاده می شود که خداوند آن حضرت را به این لقب به جناب رسول الله(ص)نشان داد.حجة الله،منتظر،بقیّةالله،صاحب الامر،مهدی ،المنتقم،ربّ الارض،قسط،کمال ،وارث،ضیاء ، طرید،مإ معین ،ثائر،الداعی،خلیفةالله،خاتم الائمه ،خاتم الاوصیاء،کلمةالحق،عین الله ،صاحب الغیبة،ولی الله،الإمام ،المأمون،مفرّج،البدالأمین،الشرید،القاطع،خازن،عاقبةالدار،کاشف الغطاء.   این ها از جمله القاب شریف آن حضرت است که هر کدام به خاطر اشاره به یک خصوصیت از خصوصیات روحی و فردی و زمانی و یا خصوصیتی از کارهای حضرتش در زمان غیبت و حضور ،بر آن بزرگوار گفته شده است.

مثلا علت اینکه او را قائم نامیدند این است که :بعد «که یاد و ذکر او در میان مردم فراموش شد و اکثر کسانی که قائل به امامت آن بزرگوار بودند،مرتد شده و از دین خود بازگشتند،قیام می کند و زمین را پر از عدل و داد می نماید.

و منتظر نامیدند،زیرا آن قدر زمان غیبت او به طول می انجامد که مخلصان انتظار او را  بی صبرانه می کشند و اهل شک وتردید انکارش کنند و منکران به استهزاء دست می زنند و عجله کنندگان ناراضی بر قضای الهی هلاک می شوند و فقط آنان که تسلیم امر خدا و حجت های بی همتای اویند،از این گرداب هلاکت نجات می یابند.

ما مجتهد جامع الشرایط را نایب امام در غیبت او می دانیم چون امام به حک آیات قرانی در جامعه ی امامیه می باشد، بنا براین همه ی اختیاراتی که امام در فصل دعاوی و حکومت در میان مردم مسلمان دارد، در زمان غیبت به مجتهد منتقل می شود.

بنابراین هرکس به مرجع تقلید خود برگردد به امام خود برگشته است و هر کس از حکم امام تمرّد کند از حکم خدا تمرّد  کرده است و تمرّد به خداوند در حد شرک است،چنانکه حدیث نقل شده از امام جعفر صادق (ع) مراتب فوق را تایید می کند که فرموده:مجتهد جامع الشرایط تنها از حیث فتوا در احکام مرجع نیست بلکه او ولایت مطلقه به مسلمین دارد پس در احکام شرعی و حل و فصل دعاوی باید به وی مراجعه شود هیچ کس نمی تواند بدون اجازه ی او مقام قضاوت و حکومت را به دست بگیرد.همانطوری که اقامه ی حدّ های اسلامی و تازیانه زدنها هم باید با اجازه ی آن مرجع تقلید باشد(در مورد اموال هم که  از حقوق امام است باید به مجتهد مرجع تقلید مراجعه شود).این منزلت یا ریاست عمومی بر مسلمانان را شخص امام به مجتهد جامع الشرایط تفویض کرده،تا مجتهد در حال غیبت او نایب و قائم مقام او باشد،از این رو به مجتهد نایب امام هم گفته می شود.

ما معتقدیم که در زمان غیبت امام اجتهاد در مسائل فرعی علمی بر همه مسلمانان واجب کفایی است به این معنی که این وجوب اجتهاد به هر مسلمان در هر عصر و زمانی است.به این معنی که این وجوب اجتهاد به هر مسلمان در هر عصر و زمانی صادق است ولی اگر یک یا چند نفری از میان مسلمانان قیام به اجتهاد کنند و مقام اجتهاد را کسب نمایند ،این وجوب از گردن دیگر مسلمانان برداشته می شود بقیه ی مردم به وجوب همین چند نفر اکتفا می کنند و در فروع دین و قوانین عملی اسلام از همین مجتهدین واجد شرایط تقلید می نمایند و برای رفع اشکال در امور شرعی به آنان مراجعه می کنند .

ادامه ي مطلب ...

حضرت امام حسن عسکری(ع):

"او را سوار کن و محافظت نما و هر چهل روز یکبار به سوی ما بازگردان"

شگفتا!چگونه مولودی است این ماه پاره،لحظه ا ای افتاده بر خاک مناجات کنان و ساعتی دیگر در عرش افلاک با قدسیان،دمی در دامان پدر با او در صحبت و راز و زمانی در پرده سرای عرش  با معبود در راز نیاز.

چون قنداقه ی مطهرش را به دست پدر دادند، پرنده ای عظیم با دسته ای از پرندگان بالی سرش پرپر می زدند،امام عسکری (ع) او را صدا زدند و فرمودند" این طفل را بر پشت خود سوار کن و حافظ او باش و هر چهل روز یکبار به سوی ما بازگردان"

ادامه ي مطلب ...